Στη συνέχεια σας παρουσιάζουμε κάποια από τα πιο ενδιαφέροντα συμπεράσματα της έρευνάς μας.
Στον προθάλαμο του μουσείου παρατηρήσαμε το κεφάλι Αλέξανδρου και το αγαλμάτιο Αλέξανδρου –Πάνα και ψάξαμε να βρούμε ποια είναι τα κοινά τους χαρακτηριστικά που οδήγησαν τους μελετητές στην ταύτιση των έργων, χωρίς να υπάρχουν επιγραφές .Καταλήξαμε λοιπόν πως είναι η ελαφριά κλίση του κεφαλιού ,το βλέμμα που είναι στραμμένο προς τα επάνω και η πλούσια και ακατάστατη κόμη. Αυτά τα χαρακτηριστικά αναγνωρίσαμε και σε άλλα έργα που αποδίδουν τον Αλέξανδρο. 
Από την αίθουσα των ιδιωτικών κατοικιών την προσοχή μας τράβηξε ιδιαίτερα το ψηφιδωτό με την παράσταση της αρπαγής της Ελένης από τον Θησέα. Η έρευνά μας πάνω σε αυτό το θέμα μας οδήγησε στην ανακάλυψη της σκοπιμότητας που εξυπηρετούσαν οι παραστάσεις αρπαγών γυναικών από ήρωες ή θεούς. Είχαν και πολιτική διάσταση, δηλαδή, οι βασιλικοί οίκοι αποσκοπούσαν με αυτές στην απόκτηση μυθικού ηρωικού παρελθόντος με απόδοση της ίδρυσής τους σε ήρωα ή θεό που γεννήθηκε μετά από μια βίαιη πράξη αρπαγής.
Ιδιαίτερα σταθήκαμε μπροστά σε δύο έργα που ήταν αντίγραφα σε μικρό μέγεθος γνωστών γλυπτών που βρίσκονται σήμερα σε ξένα μουσεία,. Το ένα είναι ο Ποσειδώνας του Λατερανού και το άλλο ο Ηρακλής Farnese. Τα πρωτότυπα αυτών των έργων ήταν δημιουργίες του γλύπτη Λύσιππου. Η έρευνά μας για αυτόν το γλύπτη μας αποκάλυψε μια εντυπωσιακή λεπτομέρεια, πως ήταν ο γλύπτης στον οποίο είχε παραχωρήσει αποκλειστικά ο Αλέξανδρος το δικαίωμα να τον απεικονίζει. Τυχαίο ; Δε νομίζουμε!
Ένας άλλος στόχος της έρευνάς μας ήταν να ανακαλύψουμε τις ποικίλες χρήσεις και τη διαδρομή των πήλινων ειδωλίων, που βρίσκονται σε μεγάλο αριθμό στις προθήκες του μουσείου, από τη στιγμή της παραγωγής τους και έπειτα Βρήκαμε ,λοιπόν, πως φτιάχνονταν μαζικά με καλούπια (μήτρες) στα εργαστήρια της Αγοράς, στη συνέχεια πωλούνταν στα καταστήματα που βρίσκονταν στον ίδιο χώρο και κατέληγαν, είτε σε ναούς ως αφιερώματα, είτε σε σπίτια, μέσα σε οικιακά ιερά, είτε, τέλος, στα νεκροταφεία ως κτερίσματα μέσα στους τάφους.
Προσπαθήσαμε ακόμη να βρούμε ποια είναι τα αντίστοιχα με τα ειδώλια αντικείμενα της σημερινής εποχής και καταλήξαμε στο συμπέρασμα πως είναι οι αγιογραφίες σε ξύλο που κοσμούν τις εκκλησίες, τα εικονοστάσια στα σπίτια μας, αλλά τοποθετούνται και στα χέρια του νεκρού πριν την ταφή.
Ένα άλλο κομμάτι της έρευνάς μας ήταν μια ιδιαίτερη κατηγορία αγγείων που είχαν διακόσμηση με ανάγλυφες παραστάσεις και κατασκευάζονταν μαζικά με μήτρες. Η θεματολογία των παραστάσεων ήταν παρμένη συνήθως από τα Ομηρικά Έπη και μας θύμισε αυτό που είχαμε διαβάσει στην εισαγωγή της Οδύσσειας, ότι δηλαδή οι καλλιτέχνες των κατοπινών εποχών αντλούσαν ιδέες για τα έργα τους από τα έπη αυτά. Έτσι είχαμε μια απτή απόδειξη για την θεωρία που είχαμε διαβάσει.Το ενδιαφέρον μας τράβηξαν και οι επιγραφές που βρίσκονται στο Μουσείο. Μέσα από την παρατήρησή τους καταλήξαμε στο συμπέρασμα πως η γλώσσα που μιλούσαν και έγραφαν οι αρχαίοι Μακεδόνες ήταν, χωρίς καμιά αμφιβολία, η Ελληνική. Αυτές οι επιγραφές λοιπόν είναι η καλύτερη απάντηση σε όσους προσπαθούν να παραχαράξουν την ιστορία και να σφετεριστούν την κληρονομιά των αρχαίων Μακεδόνων.
